नेत्यांच्या बुडाखाली येतात खुर्च्या, कार्यकर्त्याच्या नशिबी फक्त मोर्चा अन चर्चा !

आता कसं ? हे तुम्हाला आताच कळणार नाही पण जेव्हा कळेल तेव्हा प्रगतीची वेळ निघून गेलेली असणार, त्यावेळी तुमच्या कडे पैसा, प्रतिष्ठा, उमेदीचं वय, काहीच नसणार. लग्न झालं नसेल तर कोणी पोरगी द्यायला सुद्धा तयार होणार नाही !

आता कसं ??
साहेब म्हणतील तसं !!

आता कसं ? हे तुम्हाला आताच कळणार नाही पण जेव्हा कळेल तेव्हा प्रगतीची वेळ निघून गेलेली असणार, त्यावेळी तुमच्या कडे पैसा, प्रतिष्ठा, उमेदीचं वय, काहीच नसणार. लग्न झालं नसेल तर कोणी पोरगी द्यायला सुद्धा तयार होणार नाही !!

हा बऱ्याच तरुण मित्रांचा अनुभव आहे आणि अनुभव हीच खात्री असते. हल्ली प्रत्येक ठिकाणी भाऊ, दादा, तात्या,अण्णा, बाबा,काका, साहेब अश्या वेगवेगळ्या नावाचे नेते, भुरटे नेते, डॉन, आधारस्तंभ, यांचा सुळसुळाट झालाय. काहींच्या गळ्यात तर कुत्र्याला शोभेल अश्या साखळ्या, कपाळावर वाकडे तिकडे गंध, हातात बैलाला शोभेल असले गंडे-दोरे, कडे-कुडे असतात. कोल्हापुरी चपला, स्टार्च केलेले पांढरे शुभ्र कपडे अन गाडी नंबरपासून ते अगदी मोबाईल नंबरपर्यंत सगळंच कसं व्हीआयपी असतं. पण ते कसं आलं हे विचारू नका कारण त्याच्या सर्व वाटा त्यांना माहीत असतात. त्यांना ते सगळ चालतं अन जमतं देखील !!

दुर्दैवाने त्यांच्या याच चमकोगिरी कडे तुमच्या माझ्या सारखी ऐन तारुण्याच्या उंबरठ्यावर असणारी तरुण मुले आकर्षित होतात, अन नेत्यांना ही सगळ्या गोष्टीला कार्यकर्ते हवे असतात. खरतर तरुण वय हे ‘लाथ मारिन तिथं डिझेल काढणारं’ वय असतं. या वयात जीवणाची दिशा ठरते, या वयात आपल्या हातात पुस्तके, पेन, लेख, लेखक ,व्याख्यान असायला पाहिजे पण आपण हाती घेतो ते वेवेगळ्या पार्टीचे झेंडे,गमजे, मेळावे, सभा, असा सगळा खेळ सुरू होतो. त्याच्या बदल्यात तरुण तडफदार कार्यकर्त्यांना

कधी-मधी धाब्यावर जेवण अन एखादी चपटी आणि कसले तरी नावाला चुटुक मुटुक असं काहीतरी चिटणीस, प्रमुख ,अध्यक्ष,सचिव, उपाध्यक्ष, कोषाध्यक्ष, सह-शाखाध्यक्ष, पद दिलं जातं. मग तो बनतो युवा नेता (नेता कसला कार्यकर्ताच) बाकी काही नाही . असले पदं ही त्यांनी ढिगानी तयार करून ठेवलेली असतात. मग तो प्रचार असो की अन्य काहीही कार्यक्रम, साहेब तुम आगे बढो, साहेब अंगार है बाकी सब भंगार है, कोण आला रे कोण आला, गोर गरिबांचा बुलंद आवाज, येऊन येऊन येणार कोण, पासून ते अगदी झिंदाबाद, झिंदाबाद .पर्यंत घसा फाटुस्त घोषणा देतो.

त्यातील काही कार्यकर्ते हे गावातील, सरकारी ऑफिस मधील दुबळ्या वर्गावर, वेटर वर, किंवा गरीब लोकांवर नेतेगिरी गाजवतात पण साहेबांच्या सतरंज्या उचलणे, साहेब आल्यावर फटाक्यांची माळ पटवणे, पॉम्प्लेट वाटणे ते अगदी झेंडे लावण्यापर्यंत सगळी कामं करतात. भरीस भर म्हणून आजच्या जमाण्यात तर सोशल मीडिया सारखं जालीम व्यासपीठ उपलब्ध असल्याने त्यांवर सतत वेगवेगळे उद्योग करतात. अधून-मधून वेगवेगळ्या गटा-तटाची कार्यकर्ते एक-मेकावर तुटून पडतात. बघता काय रागानं पासून सुरवात होते ते अगदी बॉस, किंग, राजा, वादळ, भाऊ चा दरारा, घासून नाही तर ठासून येणार,,,अश्या वेगवेगळ्या प्रकारच्या आभासी दुनियेत रममाण होऊन नाद खुळा होईपर्यंत आरोप प्रत्यारोपाच्या फैरी झाडतात.

कधी-कधी एक मेकांच्या आई-बहिणीचा उद्धार केला जातो, प्रचंड बॅनरबाजी, नाराजी होते, यावरूनच कधी कधी एकमेकांचे मुडदे पडण्यापर्यंत ही कट्टरता जाते. बऱ्याचदा त्यांच्या वरिष्ठ नेत्यांना हा आपला कट्टर कार्यकर्ता आहे याची कल्पना देखील नसते. फक्त कधी-कधी गर्दीत नेत्यांसोबत एक सेल्फी भेटला तरी कार्यकर्त्याना जेवणाची गरज भासत नाही एवढी ऊर्जा त्यांच्या अंगी संचारते.  असं करता करता इकडं जिंदगीच्या कधी पिपाण्या होऊन जातात हे कळत देखील नाही.

मित्रांनो हल्ली पुढाऱ्यांच्या मागे फिरणाऱ्यांची संख्या कमालीची वाढत चालली आहे. पुढारी देखील याला आवर घालत नाहीत कारण तसे करणे म्हणजे मटणाच्या दुकानदाराने शाकाहारी होण्यास सांगण्यासारखे आहे. दुसऱ्या अंगाने विचार केला तर या सगळ्या खेळाला फक्त नेतेच जबाबदार नाहीत त्याला समाज म्हणून तुम्ही आम्ही पण तेवढेच जबाबदार असतो. या उलट नेत्यांना ही एवढ्या सगळ्या लोकांची मर्जी राखणे, मन सांभाळणे,खर्च पेलणे, ऊन – वारा-पावसात रात्रंदिवस प्रवास करणे, सगळ्यांच्या कार्यक्रमाला हजेरी लावणे, कुटुंबाला वेळ देता न येणे, रोज शेकडो लोकांचे फोन घेणे, शेकडो लोकांना भेटणे, कामे करणे, बऱ्याच गोष्टीची जबाबदारी स्वतःच्या खांद्यावर घेणे, प्रतिस्पर्ध्याचा सामना करणे, पक्षश्रेष्टीचा विश्वास संपादन करणे, सतत निवडणुका लढणे, अशी जिकरीची कामं पार पाडावी लागतात. त्यामुळे आपण त्यांनाही ही पूर्णपणे दोष देऊच शकत नाहीत. टाळी नेहमी दोन हाताने वाजत असते.

विचार करण्यासारखी गोष्ट आहे, राजकारण हे काही सगळ्यांचंच करिअर होऊ शकत नाही.  तरी देखील कार्यकर्ता होण्याची खूपच तीव्र इच्छा असेल तर काही सूत्रसंचालक, ड्रायव्हर, अंगरक्षक, सचिव व्हा. कोणतीही कला शिका, अभ्यास करा, भाषणे लिहून द्या. जमलं तर एखाद्या मोठ्या, चांगल्या नेत्या सोबत फिरा. त्यांच्याकडून तुमच्या कामाचा योग्य तो मोबदला घ्या. नेता तुमच्या अडी-अडचणीला तुमच्यामागे उभा राहत असेल, तुमचा पोटा पाण्याचा प्रश्न सोडवत असेल, तर फिरण्यात ही अर्थ आहे. नाहीतर सगळी कामं करायला तुम्ही पण तिकीट द्यायच्या वेळी, किंवा काही फायदा व्हायच्या वेळी काही ठराविक लोकांना लाभ भेटणार असेल, नेत्याला त्याच्या नातेवाईक, कुटुंबातील, किंवा ईतर पैश्यावालेच लोकं दिसत असतील तर ताबडतोब मार्ग बदलला पाहिजे.

कधी कधी काही नेते आपल्या भडकाऊ कृतीने, भाषणाने तुम्हा आम्हात, कधी जातीच्या, कधी धर्माच्या तर कधी कशाच्या बहाण्याने भांडणे लावून देत असतील तर दूर रहा. कारण इकडं आपण लगेच जाळपोळ, मारामाऱ्या करत बसतो. तिकडे मात्र दिवसा एकमेकांचे शत्रू असलेले, व्यासपीठावरून एकमेकांवर चिखलफेक करणारे सगळे नेते रात्री एका ताटात जेवायला ही कमी करत नाहीत. कारण राजकारणात कोणीच कोणाचा कायमचा मित्र किंवा शत्रू असत नाही. आपण मात्र एकमेकांचा जीव घ्यायला निघतो. आयुष्यभरासाठी एकमेकांचे वैरी बनतो. कोर्ट कचेरीत अडकतो. कधी एखाद्या नेत्याचा मुलगा दंगलीत जखमी झालाय किंवा जाळपोळात अडकला आहे असं सहसा होत नाही किंवा अडकला तरी त्यांना वरदहस्त असतो ते लगेच सुटतात देखील.

विचार करा, आपल्या अडी-अडचणीच्या वेळी फक्त कुटुंबीय, मित्र आणि नातेवाईक असतात.  मित्रानो पूर्वीच्या काळात तरी राजकारण तत्वाचं, निष्ठेचं अन इमानदारीचं होतं, आता ते राहिलं नाही.  अजूनही ही खूप चांगले राजकारणी आहेत पण अलीकडच्या काळात राजकारणात धूर्त, लबाड लोकांची संख्या वाढतेय. त्यामुळे तुम्ही तुमचा वेळ हा करियर, काम,धंदा,आरोग्य ,कुटुंब या साठी कारणी लावुन, आरोग्य, नाव, पैसा ,इज्जत कमवली तर हेच नेते भविष्यात तुमच्या मागे पुढे ही करतील. आपल्याकडे एकदा पैसा अडका जमा झाला की भविष्यात देखील तुम्ही निवडणूक लढवू शकता.

काही सामाजिक काम करू शकता आणि नेता ही होऊ शकता. नाहीतर नेत्याचा मुलगा युवा नेता बनतो अन कार्यकर्त्याचा मुलगा युवा कार्यकर्ता !! नेत्यांच्या हातात झेंडा आहे अन कार्यकर्त्याच्या हातात फक्त दांडा आहे. कधी कधी झेंडा वरच्या वरी बदलला जातो. दांडा अन दांडा धरणारा मात्र तसाच राहतो ही खंत आहे. त्यामुळे विचार करा, इतरांना आपण मोठं करू शकतो तर आपण का नाही मोठे होऊ शकत ?? फक्त मार्ग बदलावा लागेल

 – चांगदेव गिते